OSS 007. Europejskie korzenie

Zapraszam na kolejny odcinek napisanego przez 偶ycie podcastu OSS. Okiem S艂u偶b Specjalnych. Tym razem w audycji typu Standardopowiadam o sile zarz膮dzania percepcj膮 poprzez marzenia, totalnej inwigilacji i Robinsonie Cruzoe, a tak偶e wp艂ywach angielskich, francuskich i pruskich na metody pracy Ochranki (lub je艣li wolisz: Ochrany).

Mi艂ego s艂uchania. Lub czytania (transkrypcji) 馃槈

O CZYM POS艁UCHASZ I PRZECZYTASZ

Napisany przez 偶ycie odcinek typu Standard, a w nim opowiadam o:

    • angielskich systemach kontroli spo艂ecze艅stwa wypracowanych przez Daniela Defoe,聽
    • pruskiej policji politycznej i wp艂ywie Wilhelma Stiebera na prac臋 Ochranki,
    • francuskiej szkole prowokacji Luisa Andrieux i nauczaniu carskich “ochrannik贸w“,
    • radach paryskiego radnego do spraw policji oraz kr贸la pruskiego Fryderyka II Wielkiego dotycz膮cych wywiadu osobowego.

I przypominam: mimo lat, s艂u偶by ci膮gle stosuj膮 te same 艣rodki i metody pracy. Tak偶e w zakresie strategicznego zarz膮dzania percepcj膮 poprzez marzenia. O tym w艂a艣nie opowiadam. Zero teorii, tylko przyk艂ady z 偶ycia…

A przy okazji...
Je艣li interesuje Ci臋 tematyka Bloga:

I nie zapomnij zagl膮da膰 na Vloga i ods艂uchiwa膰 Podcast贸w馃檪

TUTAJ zostaniesz Patronem Bloga!

Za艣 je艣li jeszcze nie wiesz kim jestem, to przeczytasz o mnie zar贸wno na Blogu, jak i na LinkedIn.

Europejskie korzenie Ochranki Szpiegul OSS CSI

Mi艂ego s艂uchania. Lub czytania (transkrypcji) 馃槈

A TERAZ PO KOLEI鈥

OSS 003. Jak Ochranka pracowa艂a.

Albo
艣ci膮gnij i pos艂uchaj 
w wolnej chwili.

TRANSKRYPCJA

Okiem S艂u偶b Specjalnych.

Czyli podcast dla chc膮cych zrozumie膰 艣wiat mniej lub bardziej tajnych s艂u偶b.

Dzi艣 audycja typu Standard.

Zaprasza: Piotr Herman,

Szpiegul.pl

Cze艣膰!

EUROPEJSKIE KORZENIE

Tytu艂 intryguj膮cy, gdy偶 o jakie i czyje korzenie chodzi? Ot贸偶 opowiem Ci o tym, czego nauczy艂y Ochrank臋 (lub je艣li wolisz: Ochran臋) s艂u偶by francuskie i pruskie. Przede wszystkim za艣 opowiem o sile zarz膮dzania percepcj膮 poprzez marzenia, totalnej inwigilacji i Robinsonie Cruzoe鈥 Przede wszystkim b臋dzie to jednak audycja o s艂u偶bach specjalnych.

Ja doskonale rozumiem specyfik臋 pracy s艂u偶b tajnych, gdy偶 by艂em oficerem polskich s艂u偶b specjalnych. A od kilku ju偶 lat szkol臋 biznesowych: researcher贸w (czyli wywiadowc贸w), analityk贸w, bezpiecznik贸w (czyli specjalist贸w bezpiecze艅stwa korporacyjnego) oraz strateg贸w biznesowych. A tak偶e wszystkich zainteresowanych t膮 tematyk膮.

A to oznacza, 偶e dobrze wiem, o czym m贸wi臋.

I, na pocz膮tek, przypominam, i偶 ten podcast mo偶esz pos艂ucha膰 ca艂kowicie za darmo na ka偶dej dobrej platformie podcastowej, czy te偶 na Twojej ulubionej aplikacji.

Ka偶dy odcinek jest r贸wnie偶 dost臋pny na Youtube鈥檕wym kanale oraz blogu: Szpiegul.pl 鈥 pierwszym lifestylowym blogu typu Intelligence, na kt贸ry serdecznie Ci臋 zapraszam!

A teraz zaczynamy!

WYMY艢LONY 艢WIAT

艢wiat XIX wieku to 艣wiat wymy艣lony. Nieistniej膮cy znaczy. Przynajmniej do XIX wieku. Przewrotne to, nieprawda?

M贸wi艂em ju偶 o tym w poprzednich odcinkach, lecz przypominam Ci, 偶e wiek XIX i pocz膮tek XX to czas monarchii.

Stany Zjednoczone Ameryki to dopiero pie艣艅 przysz艂o艣ci i p艂awi膮 si臋 w swoim izolacjonizmie (od 艣wiata zewn臋trznego). Jedynym chyba wyj膮tkiem w Europie (a w贸wczas to tylko ona si臋 liczy艂a jako si艂a polityczna – niejednolita zreszt膮) by艂a republika艅ska Francja. Ale i ta do艣膰 regularnie dostawa艂a czkawek monarchicznych. Napoleoniada na ca艂ego.

I przy okazji: Napoleon nie by艂 cesarzem Francji. On by艂 cesarzem Francuz贸w. To jednak r贸偶nica.

Bardzo istotn膮 rol臋 w 贸wczesnych czasach odgrywali pisarze. A beletrystyka, szczeg贸lnie ta tania, dociera艂a do olbrzymich rzesz ludzi. Do wszystkich, kt贸rzy potrafili czyta膰, A, 偶e by艂 to pocz膮tek likwidowania analfabetyzmu, to i czytano wiele. To by艂o g艂贸wne medium w docieraniu do 艣wiadomo艣ci ludzkiej. Gazety i tanie powie艣ci. To by艂 internet 贸wczesnego 艣wiata.

Dlatego tak istotn膮, a zupe艂nie dzi艣 niedocenian膮 rol臋, pe艂nili pisarze.

I dziennikarze.

To dzi臋ki nim dosz艂o do pierwszej globalizacji 艣wiata zwanej Imperium Brytyjskim.

Zanim powsta艂a pot臋ga morska, to najpierw o niej napisano. Wiele. Dopiero p贸藕niej powsta艂a pot臋偶na Royal Navy. A gdy to ju偶 wy艣niono, to sta艂a si臋 ona niezwyci臋偶ona. W ludzkiej 艣wiadomo艣ci.

Podobnie by艂o z pot臋g膮 gospodarcz膮. Pisano o niej, marzono. A p贸藕niej przysz艂a rewolucja przemys艂owa.

Dzi臋ki pisarzom zwykli ludzie najpierw wy艣nili swoje imperium, a dopiero p贸藕niej je stworzyli.

Zreszt膮 pisarze brytyjscy to ciekawe towarzystwo. Wielu z nich mia艂o do czynienia z tajnymi s艂u偶bami lub wywar艂o du偶y wp艂yw na idee stosowania 艣rodk贸w i metod pracy tajnej. I nie 艂ud藕my si臋: nie inaczej by艂o w innych krajach europejskich 鈥 o czym przekona艂e艣 si臋 s艂uchaj膮c cho膰by ostatniego odcinka OSS. Okiem S艂u偶b Specjalnych o aktach paryskiej Ochranki.

Znasz zapewne Robinsona Cruzoe? Prawdopodobnie mia艂e艣 do czynienia z t膮 powie艣ci膮. Cho膰by w szkole; mo偶e widzia艂e艣 kt贸r膮艣 z kolejnych wersji tej opowie艣ci na ekranie filmowym… albo w kinie domowym鈥

Tw贸rc膮 postaci Robinsona – a i Pi臋taszka (jego s艂ugi), co w dzisiejszych czasach jest bardzo, ale to bardzo nieprawomy艣lne, czyli niepoprawne politycznie, by艂 Daniel Defoe.

呕y艂 w czasach wcze艣niejszych ni偶 te, o kt贸rych opowiadam. Ale w tej opowie艣ci jego rola jest jednak istotna. Sam si臋 zreszt膮 przekonasz.

Europejskie Daniel Defoe korzenie Ochranki Szpiegul OSS CSI

Daniel Defoe

Daniel Defoe to autor nie艣miertelnej najprawdopodobniej powie艣ci o przypadkach Robinsona Cruzoe. By艂 angielskim kupcem, publicyst膮 i pisarzem.

Na pocz膮tku 1704 roku wys艂a艂 dwudziestostronicowe memorandum do Marsza艂ka Izby Gmin, Roberta Harleya. W notatce tej zaproponowa艂 zorganizowanie sieci szpiegowskiej w Anglii. W tym celu wskaza艂 na potrzeb臋 podzielenia jej na obszary operacyjne, gdzie regularnie wysy艂a艂oby si臋 tam tajnych agent贸w, aby uzyskiwa膰 informacje o antyrz膮dowych rozmowach i spiskach antypa艅stwowych.

Ten pomys艂 zosta艂 doceniony i Daniel Defoe przez dziesi臋膰 lat budowa艂 sie膰 agent贸w, kt贸ra docelowo obj臋艂a ca艂y kraj.

Zgodnie zreszt膮 z jedn膮 z regu艂 szefa wywiadu i kontrwywiadu El偶biety I, Francisa Walsinghama, kt贸ra g艂osi, by nie ufa膰 nikomu i sprawdza膰 wszystkich.

Nie by艂 to system nowy, gdy偶 w przesz艂o艣ci po co艣 powsta艂 ko艣ci贸艂 narodowy, czyli anglika艅ski, na czele kt贸rego sta艂 monarcha. A dane z poszczeg贸lnych parafii sp艂ywa艂y do s艂u偶b tajnych.

W czasach Defoe Ten system ju偶 szwankowa艂. Powsta艂 wi臋c nowy, oparty o celowo wysy艂anych tajnych agent贸w. I dzia艂a艂 a偶 do pocz膮tku naszego wieku.

W naszych obecnych czasach to ju偶 niemo偶liwe; stracono kontrol臋 nas spo艂ecze艅stwem: ludzie w znacznej cz臋艣ci odeszli od zorganizowanych religii, a na Wyspy przyby艂o wielu ludzi z zupe艂nie r贸偶nych cz臋艣ci 艣wiata oraz kultur.

Do tego ideologia socjalna opanowa艂a ca艂e spo艂ecze艅stwo i klasy polityczne.

A wszystko zacz臋艂o si臋… na Wyspach Brytyjskich.

WILHELM STIEBER

Pisarzem by艂 r贸wnie偶 Karol Marks. W 1837 roku zako艅czy艂 pisanie kr贸tkiej powie艣ci komediowej “Skorpion i Felix“. Napisa艂 te偶 kilka wierszy mi艂osnych po艣wi臋conych Jenny, kt贸re zosta艂y opublikowane. Porzuci艂 pisarstwo, za艣 w 1842 roku Marx przeprowadzi艂 si臋 do Kolonii, gdzie pracowa艂 jako dziennikarz, pisz膮c dla radykalnej gazety 鈥Rheinische Zeitung鈥 (鈥濭azeta Re艅ska鈥), wyra偶aj膮c w niej swoje wczesne pogl膮dy na temat socjalizmu i ekonomii.聽

聽Rok p贸藕niej, po 艣lubie, przeni贸s艂 si臋 do Pary偶a, gdzie w 1844 stworzy艂聽R臋kopisy ekonomiczno-filozoficzne, kt贸rymi rozpocz膮艂 swoj膮 krytyk臋 ekonomii politycznej i filozofii heglowskiej.聽A w roku 1849 (a wi臋c rok po napisaniu Manifestu partii komunistycznej) zawita艂 do Londynu (po wyp臋dzeniu z Prus), gdzie sp臋dzi艂 reszt臋 swojego 偶ycia.

W 1864 roku w艂a艣nie tam, w Londynie, odby艂o si臋 mi臋dzynarodowe spotkanie socjalist贸w w celu w celu uhonorowania polskiego zrywu niepodleg艂o艣ciowego, czyli wyra偶enia poparcia dla Powstania Styczniowego w Polsce. A zako艅czy艂o si臋 za艂o偶eniem Pierwszej Mi臋dzynarod贸wki, w czym wzi膮艂 udzia艂 r贸wnie偶 Karol Marks.

Ale wybieg艂em nieco w przysz艂o艣膰, a w naszej opowie艣ci mamy rok 1850. Marks mieszka ju偶 na sta艂e w Londynie, a w Prusach, a konkretnie w Berlinie, ju偶 od dw贸ch lat szefem berli艅skiej policji pozostaje Wilhelm Stieber.

Chyba nie musz臋 dodawa膰, 偶e by艂 on nie tylko niemieckim policjantem i prawnikiem, ale r贸wnie偶 pisarzem i dziennikarzem, mianowanym na stanowiska szefa policji po rewolucji 1848 roku (w historiografii ta ruchawka rewolucyjna w Europie okre艣lana jest mianem Wiosny Lud贸w).

Zim膮 1850 roku Stieber rozpocz膮艂 艣ledztwo przeciwko mieszkaj膮cemu na wygnaniu Marksowi oraz jego zwolennikom. Koniec ko艅c贸w, dzia艂aj膮c pod przykryciem, zinfiltrowa艂 to 艣rodowisko i wykrad艂 od samego Marksa obszern膮 list臋 komunist贸w dzia艂aj膮cych w Europie (a konkretnie to kartotek臋 cz艂onk贸w Tajnej Ligi Komunist贸w Pruskich). Dla niekt贸rych z nich zako艅czy艂o si臋 to d艂ugimi wyrokami wi臋zienia.

Europejskie Wilhelm Stieber korzenie Ochranki Szpiegul OSS CSI

Stary Fryc

Niekt贸rzy historycy s艂u偶b specjalnych okre艣laj膮 Wilhelma Stiebera ojcem chrzestnym prowokacji. Tego nie jestem pewien, cho膰 stosowa艂 on i t膮 metod臋 pracy szpiegowskiej. Pewne jest jednak to, i偶 by艂 on tw贸rc膮 s艂u偶by wywiadowczej kr贸la Prus Fryderyka Wilhelma IV. Nie oznacza to jednak, 偶e wcze艣niej 偶adnych s艂u偶b Prusacy nie mieli.

Oto ju偶 Fryderyk II Wielki, w specjalnej instrukcji dla genera艂贸w, podzieli艂 szpieg贸w na cztery kategorie:

    • zwyk艂ych ludzi (kt贸rzy zg艂osili si臋 na ochotnika),
    • podw贸jnych agent贸w,
    • zwerbowanych wa偶nych osobisto艣ci,
    • ludzi zmuszonych do podj臋cia si臋 tej funkcji.

Pierwsz膮 grup臋 szpieg贸w uzna艂 za ma艂o przydatn膮 z uwagi na to, i偶 ich meldunki bywa艂y “nieporadne i m臋tne“. Co prawda pozwala艂y zorientowa膰 si臋, gdzie jest nieprzyjaciel, ale nie pomaga艂y oceni膰 jego si艂, stanu i zamiar贸w.

Uzna艂 r贸wnie偶, i偶 marne korzy艣ci przynosi przes艂uchanie dezerter贸w i je艅c贸w, gdy偶 szeregowi 偶o艂nierze wiedz膮 niewiele. Mimo to zaleca艂, by ich zeznania spisywa膰, gdy偶 mog膮 si臋 p贸藕niej przyda膰 (jako punkt odniesienia przy ocenie innych informacji z innych 藕r贸de艂).

Podw贸jnych agent贸w wykorzystywano do dezinformacji i odsy艂ania fa艂szywych informacji przeciwnikowi.

Za艣 za szczeg贸lny sukces uznawano pozyskanie wa偶nych osobisto艣ci z obozu wroga.

Jednak w przypadkach, gdy wszystkie te sposobno艣ci zawiod艂y, nale偶a艂o wyszuka膰 bogatego obywatela, kt贸ry ma spory maj膮tek, doda膰 mu w艂asnego cz艂owieka, kt贸ry zna lokalny j臋zyk, przebranego za s艂u偶膮cego lub stangreta, i wys艂a膰 ich do obozu nieprzyjaciela pod lada jakim pozorem gro偶膮c, 偶e je艣li nie wr贸c膮 oni do okre艣lonej daty, to jego domostwo zostanie spalone, a 偶ona i dzieci po膰wiartowane. Spos贸b ten Fryderyk poleca艂 jako skuteczny i wypr贸bowany.

Nade wszystko zaleca艂 p艂aci膰 szpiegom 鈥szczodrze, a偶 do ekstrawagancji鈥, gdy偶 鈥na dobr膮 nagrod臋 zas艂uguje ten, kto nadstawia karku w twojej s艂u偶bie鈥.

Fryderyk rekompensowa艂 dobr膮 informacj膮 skromny skarbiec i stosunkowo niewielk膮 liczebnie, ale 艣wietnie wyszkolon膮, armi臋.

Szczeg贸ln膮 uwag臋 zwraca艂 na posiadanie dok艂adnych map, kt贸re by艂y utajniane. Sk艂onno艣膰 t膮 odziedziczy艂 po wcze艣niejszych s艂u偶bach, szczeg贸lnie Krzy偶akach. Dbali bowiem oni o mapy i ich sporz膮dzanie, a nast臋pnie utajniali je. Bardzo szczeg贸艂owo opisywali przej艣cia.

Wskaz贸wki Fryderyka mia艂y charakter dora藕ny. Nie by艂 to czas na tworzenie s艂u偶b wywiadowczych. Istnia艂y policje w krajach niemieckoj臋zycznych, ale ich celem by艂o dbanie o dobro obywateli.

Sprawy bezpiecze艅stwa (i to w zakresie kontrwywiadu, a nie wywiadu) zacz臋to powierza膰 policji dopiero pod koniec XVIII wieku. Gdy nadesz艂y wojny napoleo艅skie w Europie, na terenach niemieckich okupowanych lub nadzorowanych przez wojska napoleo艅skie, zacz臋to wydziela膰 w policji oddzia艂y odpowiedzialne za bezpiecze艅stwo pa艅stwowe na wz贸r francuski, zwane Sicherheitspolizei lub Gendarmerie (z francuskiego “gens d’armes” to zbrojni) czyli 偶andarmeria. To ten sam czas (mniej wi臋cej), gdy z tego samego powodu w Rosji powsta艂 Korpus 呕andarmerii, umundurowane rami臋 carskich policji politycznych.

Przy okazji: okre艣lenie Sicherheitspolizei stosowano ponad sto lat p贸藕niej w III Rzeszy na po艂膮czone si艂y Gestapo (policji politycznej) i Kripo (policji kryminalnej), funkcjonuj膮ce w latach 1934-1939. Nazwa powsta艂a po tym jak Pruska Tajna Policja zosta艂a w艂膮czona do SS, za艣 zar贸wno Gestapo, jak i SD (S艂u偶ba bezpiecze艅stwa SS) znalaz艂y si臋 pod wsp贸lnym kierownictwem szefa tego ostatniego, Reinharda Heydricha.

W 1809 roku 贸wczesny prezydent policji berli艅skiej, Karl Justus Gruner, zreorganizowa艂 policj臋 polityczn膮 na wz贸r francuski (kopiuj膮c struktur臋 paryskiej prefektury policji), tworz膮c Sicherheitsb眉ro. Jego funkcjonariusze natychmiast przyst膮pili do werbowania informator贸w. Dwa lata p贸藕niej Gruner przej膮艂 og贸lnokrajow膮 prusk膮 policj臋 polityczn膮 i stworzy艂 sie膰 informator贸w wewn膮trz i na zewn膮trz Prus.

Po Kongresie Wiede艅skim kom贸rki policji politycznej zosta艂y okrojone. A偶 przyszed艂 rok 1948 i Wiosna Lud贸w. Sytuacja zmieni艂a si臋 diametralnie po przetoczeniu si臋 przez Europ臋 wrzenia rewolucyjnego, kt贸re wstrz膮sn臋艂o tronami. W艂adcy zacz臋li odwo艂ywa膰 si臋 do policji w celu skonfrontowania jej z liberalizuj膮cymi politykami i pras膮 oraz coraz bardziej rewolucyjnie nastawion膮 ulic膮.

Liczba policjant贸w politycznych w samym Berlinie wzros艂a sze艣ciokrotnie do 1.328 funkcjonariuszy. Zacz臋to 艣ciga膰 ludzi o rewolucyjnych pogl膮dach, nie tylko w krajach niemieckich, ale i w o艣rodkach emigracji politycznej: w Nowym Jorku, Pary偶u, Londynie i Brukseli; nie tylko zaanga偶owanych politycznie os贸b z Niemiec, ale i Francji, W艂och, Polski i W臋gier. Na li艣cie inwigilowanych byli r贸wnie偶: masoni, cz艂onkowie sekt, stowarzysze艅 gimnastycznych, organizacji studenckich oraz robotniczych (czyli potencjalna opozycja polityczna).

艢ledzono r贸wnie偶 艣wiatowy rynek wydawniczy. To by艂y media 贸wczesnego 艣wiata: 1.180 wydawc贸w w 1852 roku.

Wymy艣lanie siebie

Wilhelm Stieber studiuj膮c prawo dorabia艂 jako skuteczny obro艅ca berli艅skiego 艣wiata kryminalnego. Za艣 maj膮c 26 lat wst膮pi艂 do Wydzia艂u IV policji 艣ledczej w Berlinie, specjalizuj膮c si臋 w sprawach politycznych.

Pewnego dnia znalaz艂 si臋 we wrogim t艂umie, kt贸ry otoczy艂 id膮cego samotnie monarch臋. Widz膮c, 偶e poddani lada moment pobij膮 kr贸la, Stieber rykn膮艂 鈥艢mier膰 tyranom!鈥, podbieg艂 do Fryderyka Wilhelma IV, i szepcz膮c mu w ucho: 鈥Prosz臋 si臋 nie ba膰 Wasza Wysoko艣膰. Jestem policjantem. Moi ludzie s膮 w t艂umie. Nic si臋 Waszej Wysoko艣ci nie stanie鈥, szarpn膮艂 kr贸la za rami臋 i poci膮gn膮艂 zdezorientowanego monarch臋 do najbli偶szej uchylonej bramy. Tam wepchn膮艂 kr贸la do sieni, wskoczy艂 za nim i zatrzasn膮艂 bram臋 za sob膮. Uratowany Fryderyk Wilhelm zapyta艂 wybawiciela o nazwisko i obieca艂, 偶e je zapami臋ta. Tak si臋 te偶 sta艂o.

I uwa偶aj: ca艂e to zdarzenie… mog艂o nie mie膰 miejsca! W 艣wiadomo艣ci ludzkiej jednak ju偶 pozosta艂o 馃槈

Stieber swoje sukcesy adwokackie na sali s膮dowej zawdzi臋cza艂 w du偶ej mierze temu, 偶e by艂 jednocze艣nie wydawc膮 czasopisma policyjnego, co umo偶liwia艂o mu wgl膮d w materia艂y 艣ledztwa i materia艂 dowodowy oskar偶enia.

Ujawnienie tego procederu wywo艂a艂o skandal, przed konsekwencjami kt贸rego uchroni艂o go poparcie kr贸la. Fryderyk Wilhelm IV mianowa艂 go w贸wczas komisarzem policji, a nied艂ugo potem oberpolicmajstrem, kt贸ry zmodernizowa艂 prusk膮 s艂u偶b臋 wywiadowcz膮, przygotowuj膮c j膮 do obrony monarchii przed radykalnymi libera艂ami.

Po mianowaniu go na stanowisko, Stieber pojecha艂 do Londynu, potem do Wiednia, a stamt膮d do Pary偶a. Oficjalnie zapoznawa艂 si臋 z dokumentacj膮 dotycz膮c膮 emigracji niemieckiej. Bardziej jednak bada艂 system policyjny. Podziwia艂 go i 艣pieszy艂 wdro偶y膰 w 偶ycie swoje przemy艣lenia: “Z ca艂膮 pewno艣ci膮 policja polityczna musi by膰 zorganizowana inaczej. W por贸wnaniu z Francj膮, Austri膮, a nawet Angli膮 pozostajemy w tyle pod tym wzgl臋dem. Nawet w Anglii istnieje dobrze zorganizowana policja polityczna, bez kt贸rej po prostu nic nie mo偶na zrobi膰鈥.

Wsp贸lnie z Dyrektorem Policji Kr贸lestwa Hanoweru, Karlem Georgiem Ludwigiem Wermuth鈥檈m, przygotowa艂 dwutomow膮 Czarn膮 Ksi臋g臋 zawieraj膮c膮 charakterystyki i biogramy 760 czo艂owych dzia艂aczy komunistycznej konspiracji.

Stieber by艂 tak skuteczny, 偶e narobi艂 sobie wrog贸w r贸wnie偶 na kr贸lewskim dworze i kiedy Fryderyk Wilhelm IV zosta艂 uznany za niepoczytalnego i odsuni臋ty od w艂adzy, jego oberpolicmajster zosta艂 natychmiast zdymisjonowany.

Wowczas Stieber uciek艂 i skry艂 si臋 w domu publicznym. Burdelmama, na jego pro艣b臋, przynios艂a mu p贸藕niej teczki, z kt贸rymi wyjecha艂 do Sankt Petersburga. W teczkach znajdowa艂y si臋 materia艂y (akta) dotycz膮ce Ligi Komunistycznej i Karola Marksa.

Petersburska robota

W Sankt Petersburgu nie m贸g艂 trafi膰 na lepszy moment. Trzeci Wydzia艂 Kancelarii Osobistej Jergo Carskiej Mo艣ci przeniesiono pod kontrol臋 Ministerstwa Spraw Wewn臋trznych. Poproszono go o pomoc w reorganizacji tajnej s艂u偶by wywiadowczej, kt贸rej zadaniem by艂o penetrowanie 艣rodowisk rewolucjonist贸w, radyka艂贸w i kryminalist贸w przebywaj膮cych poza granicami pa艅stwa.

Polecono mu m.in. opracowa膰 system umo偶liwiaj膮cy tajnej policji carskiej inwigilacj臋 i rozpracowanie zagranicznych (emigracyjnych) 艣rodowisk opozycyjnych, a zw艂aszcza zorganizowanie specjalnej sekcji do walki z polsk膮 emigracj膮.

Suto op艂acany, to w艂a艣nie on stworzy艂 w latach 1858-1863 zr臋by Ochranki (kt贸ra jako instytucja powsta艂a dwadzie艣cia lat p贸藕niej) . To on przekona艂 Rosjan do werbowania agentury w emigracyjnych organizacjach anarchistycznych i rewolucyjnych. Nauczy艂 te偶 pierwszych 鈥ochrannik贸w鈥 prowokacyjnych metod szczucia na siebie r贸偶nych od艂am贸w emigracyjnych organizacji wywrotowych.

Wilhelm Stieber wprowadzi艂 do carskiej policji politycznej pruski element systematyczno艣ci i uporz膮dkowanego gromadzenia najdrobniejszych nawet okruch贸w informacji, co w po艂膮czeniu z azjatyck膮 podejrzliwo艣ci膮, przewrotno艣ci膮 i bezwzgl臋dno艣ci膮 wszczepion膮 przez hordy D偶ingis Chana da艂y konglomerat cech widocznych w rosyjskich s艂u偶bach do dzisiaj.

Tak si臋 z艂o偶y艂o, 偶e w latach 1859 鈥 62 pos艂em pruskim w Petersburgu by艂 nie kto inny, jak Otto von Bismarck. Nie masz chyba w膮tpliwo艣ci, 偶e panowie poznali si臋? Nie ma na to bezpo艣rednich dowod贸w, ale p贸藕niejsze wydarzenia wydaj膮 si臋 potwierdza膰 tak膮 hipotez臋. I od 1862 roku (w贸wczas Bismarck zosta艂 premierem) Stieber udaremni艂 wiele pr贸b zamachu na przysz艂ego kanclerza Prus.

Otto von Bismarck

Centralne Biuro Wywiadu

To w艂a艣nie Bismarck, w odpowiedzi na zorganizowanie przez Austri臋 w 1850 roku s艂u偶by wywiadu wojskowego (Evidenzb眉ro) zleci艂 Stieberowi utworzenie Centralnego Biura Wywiadu (Zentralnachrichtenb眉ro) z siedzib膮 w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

Nowa tajna s艂u偶ba podj臋艂a infiltracji s艂u偶by austriackie. Metody pracy Stiebera okaza艂y si臋 bardzo skuteczne: zwerbowano ogromn膮 liczb臋 agent贸w, dobrze p艂acono informatorom oraz klasyfikowano i wykorzystywano uzyskane informacje za po艣rednictwem 鈥biura centralnego鈥 w Prusach.

Agent贸w Biura rozlokowano g艂贸wnie w Wiedniu, Londynie i Pary偶u.

Bardzo wa偶n膮 rol臋 przypisa艂 Stieber analizom i analitykom. Chodzi艂o o zestawianie drobnych informacji, ich przechowywanie i weryfikacj臋 przez sta艂y dop艂yw dalszych drobnych informacji, pochodz膮cych od bardzo wielu agent贸w, nie znaj膮cych si臋 wzajemnie.

Sama sie膰 agent贸w zosta艂a podzielona na odr臋bne plac贸wki pod kierownictwem rezydent贸w, kt贸rzy sami nie prowadzili dzia艂alno艣ci wywiadowczej, tylko zbierali informacje od agent贸w i przekazywali je dalej. G艂贸wnym zadaniem rezydenta by艂o werbowanie agentury i zbieranie maksymalnej ilo艣ci informacji z wyznaczonego mu terenu. Rezydenci i agenci powinni pochodzi膰 z danego terenu.

Stieber podkre艣la艂 znaczenie posiadania sekcji analitycznej w centralnej kwaterze g艂贸wnej, w kt贸rej zbierane b臋d膮 i uaktualniane najnowsze informacje wywiadowcze sp艂ywaj膮ce z rezydentur. W razie potrzeby tworzono z nich raporty dla rz膮du.

Sekcja analityczna zbiera艂a i analizowa艂a r贸wnie偶 artyku艂y z prasy krajowej i zagranicznej oraz teksty wyk艂ad贸w i odczyt贸w publicznych, z kt贸rych mo偶na zebra膰 spor膮 liczb臋 informacji.

Przed wojn膮 z Austri膮 wyci膮gn膮艂 z wi臋zie艅 fa艂szerzy i wkr贸tce dysponowa艂 milionami austriackiej fa艂szywej waluty.

W czasie przygotowa艅 do wojny z Austri膮 agentura Stiebera zbiera艂a informacje oraz stosowa艂a dezinformacj臋 poprzez rozsiewanie wymy艣lonych informacji. Celem dezinformacji by艂a prasa krajowa i mi臋dzynarodowa, a poprzez ni膮 spo艂ecze艅stwo Austrii. Chcieli zak艂贸ci膰 stosunki pomi臋dzy rz膮dz膮cymi a rz膮dzonymi.

Podczas pobytu w Austrii Stieber osobi艣cie zgromadzi艂 dla Bismarcka informacje bezcenne wobec zbli偶aj膮cej si臋 wojny prusko 鈥 austriackiej.聽Wskutek uzyskanego rozpoznania wywiadowczego Bismarck sprowokowa艂 starcie i w 1866 roku armia austriacka zosta艂a rozbita pod Sadow膮. Za艣 Stieber przeorientowa艂 kierunki dzia艂a艅 swojej s艂u偶by na Francj臋 i przez osiemna艣cie miesi臋cy osobi艣cie kierowa艂 zorganizowan膮 przez siebie siatk膮 szpiegowsk膮 w Pary偶u. I ponownie odni贸s艂 sukces. Rozpoznanie wywiadowcze pozwoli艂o wygra膰 Prusom rozbi膰 armi臋 Napoleona III i doprowadzi膰 najpierw do jego upadku, a nast臋pnie do Komuny Paryskiej.

Warto wspomnie膰, i偶 to z inicjatywy Stiebera wywiad sta艂 si臋 jedn膮 z integralnych funkcji pruskiego (p贸藕niej niemieckiego) Sztabu Generalnego. Ta na艣ladowana przez inne pa艅stwa innowacja da艂a pocz膮tek nowoczesnym strukturom organizacyjnym europejskich s艂u偶b wywiadowczych.

P贸藕niejszym nast臋pc膮 Stiebera na stanowisku szefa niemieckiego wywiadu, by艂 pu艂kownik Walter Nicolai (o kt贸rym zapewne sobie opowiemy w przysz艂o艣ci).

LUIS ANDRIEUX

Od czas贸w Daniela Defoe musia艂o min膮膰 sto lat, by pojawi艂 si臋 cz艂owiek, kt贸ry go przewy偶szy艂. By艂 to nie kto inny, jak Fouche, minister policji we Francji.

Pewnego dnia Napoleon Bonaparte powiedzia艂 mu: “Jestem zaskoczony, jak ty i twoje s艂ynne talenty, nie potrafisz lepiej zarz膮dza膰 policj膮. Jest tak wiele rzeczy, o kt贸rych nawet nie wiesz“.

Na co Fouche odpowiedzia艂: “Tak, s膮 rzeczy, o kt贸rych nie wiedzia艂em, ale o kt贸rych teraz wiem. Na przyk艂ad o niskim m臋偶czy藕nie w szarym szynelu, do艣膰 cz臋sto opuszczaj膮cym pa艂ac p贸藕no w nocy, u偶ywaj膮c do tego ukrytych drzwi, w towarzystwie jednego s艂u偶膮cego, w powozie z zas艂oni臋tymi oknami… Ta osoba to ty“.

Joseph Fouche korzenie Ochranki Szpiegul OSS CSI

Fouche pokona艂 Defoe, poniewa偶 zna艂 tre艣膰 rozm贸w i nastroje nie tylko zwyk艂ych ludzi. Wiedzia艂 du偶o o sekretnym 偶yciu najwa偶niejszych os贸b sprawuj膮cych w艂adz臋.

A wszystko dzi臋ki stworzonej przez siebie sieci policji. Zbierano r贸偶nego rodzaju informacje z 偶ycia m臋偶贸w stanu, w tym plotki.

Na stanowisku szefa policji Fouche odnalaz艂 si臋 na swoim miejscu. Od najdawniejszych czas贸w by艂 wtajemniczony w intrygi r贸偶nych stron i os贸b, doskonale zna艂 ich relacje i stan wewn臋trzny oraz potrafi艂 umiej臋tnie wykorzysta膰 swoj膮 wiedz臋. Potrafi艂 znakomicie organizowa膰 szpiegostwo i prowokacj臋, dzi臋ki czemu w du偶ej mierze nadzorowa艂 dzia艂alno艣膰 wielu os贸b i niekt贸re z nich zdominowa艂.

Podobnie starali si臋 post臋powa膰 jego nast臋pcy. Z r贸偶nym jednak skutkiem.

Siatk臋 wywiadowcz膮 艢wi臋tej Dru偶yny organizowali agenci francuskiej tajnej policji S没ret茅 (o czym, ju偶 wiesz z poprzednich audycji).

Eugeniusz Franciszek Vidoq to francuski awanturnik, z艂odziej i galernik. P贸藕niej za艣 tw贸rca policji kryminalnej (fr. S没ret茅 Nationale), kt贸rej by艂 pierwszym szefem. A po odwo艂aniu ze stanowiska otworzy艂 pierwsze prywatne biuro detektywistyczne ery nowo偶ytnej. P贸藕niej powsta艂y kolejne, jak grzyby po deszczu i by艂y na przyk艂ad wykorzystywane do prowadzenia pracy wywiadowczej Ochranki. Nie tylko zreszt膮鈥

Poza tym luminarze francuskiej policji nauczyli zar贸wno 艢wi臋t膮 Dru偶yn臋, jak i oficjaln膮 carsk膮 policj臋 polityczn膮 nowoczesnych metod pracy policji. Jedn膮 z takich os贸b, posiadaj膮c膮 szczeg贸lne zas艂ugi w przekazywaniu tych do艣wiadcze艅 Ochrance, by艂聽Luis Andrieux.

A najwa偶niejsze w贸wczas miejsce zajmowa艂a prowokacja.

Pod wp艂ywem rad francuskich ekspert贸w policyjnych najpierw 艢wi臋ta Dru偶yna, a p贸藕niej carska policja polityczna, zacz臋艂y stosowa膰 prowokacj臋 na wielk膮 skal臋.

W 1880 roku anarchi艣ci we Francji zamierzali rozpocz膮膰 akcj臋 terrorystyczn膮 na wi臋ksz膮 skal臋. Mi臋dzy innymi mieli oni zamiar wysadzi膰 w powietrze pa艂ac Bourbon贸w, kt贸ry by艂 siedzib膮 Izby Deputowanych. R贸wnocze艣nie radyka艂owie z Yves Guyot’em na czele ostro atakowali prefektur臋 policji, oskar偶aj膮c j膮 o to, 偶e stosuje ona metody z okresu Drugiego Cesarstwa i w zwi膮zku z tym stanowi niebezpiecze艅stwo dla Republiki.

W radzie miejskiej Pary偶a prefekt policji paryskiej, Luis Andrieux, cz臋sto musia艂 broni膰 si臋 przed atakami radyka艂贸w, kt贸rzy dysponuj膮c du偶ymi 艣rodkami materialnymi i dzi臋ki temu korzystaj膮c w pe艂ni z wolno艣ci prasy cieszyli si臋 popularno艣ci膮 w艣r贸d szerokich kr臋g贸w bur偶uazyjnego spo艂ecze艅stwa 贸wczesnej Francji. Byli oni dla niego o wiele gro藕niejszymi przeciwnikami ni偶 anarchi艣ci dysponuj膮cy bardzo skromnymi 艣rodkami i mog膮cy liczy膰 na bardzo ograniczone grono zwolennik贸w.

Tygodnik anarchist贸w

Anarchi艣ci marzyli w tym czasie o wydawaniu nowego pisma, w kt贸rym mogliby propagowa膰 sw膮 doktryn臋, nie mieli jednak na to 艣rodk贸w pieni臋偶nych. Prefekt Andrieux postanowi艂 przyj艣膰 im z pomoc膮. Uwa偶a艂 on, 偶e jaskrawe, otwarte propagowanie hase艂 czynnego anarchizmu skompromituje skrajne 偶ywio艂y rewolucyjne w opinii wi臋kszo艣ci bur偶uazyjnego spo艂ecze艅stwa 贸wczesnej Francji. Poza tym mia艂 zamiar przenikn膮膰 poprzez redakcj臋 subwencjonowanego przez siebie pisma do samego centrum ruchu anarchistycznego i uzyskiwa膰 t膮 drog膮 informacje o planach anarchist贸w, dzi臋ki czemu policja mog艂aby im w por臋 zapobiega膰.

Luis Andrieux w swych pami臋tnikach tak pisa艂 na ten temat:聽

Nie t艂umi si臋 doktryn, blokuj膮c ich wypowiadanie, te za艣, o kt贸re tu chodzi, nie zyskuj膮 na tym, 偶e staj膮 si臋 znane (…). Da膰 gazet臋 anarchistom, to znaczy艂o zreszt膮 tyle, co za艂o偶y膰 telefon mi臋dzy pokojem spiskowc贸w a gabinetem prefekta policji (…) Nie ma si臋 sekret贸w przed dostarczycielem fundusz贸w i odt膮d mia艂em wiedzie膰, dzie艅 po dniu, o najbardziej tajemnych planach. Pa艂ac Bourbon贸w mia艂 by膰 uratowany; przedstawiciele narodu mogli obradowa膰 w spokoju (…). Nie my艣lcie pa艅stwo, 偶e wyst膮pi艂em wobec anarchist贸w brutalnie z zach臋t膮 prefekta policji (…). Do jednego z naj czynniej szych i najinteligentniejszych z nich pos艂a艂em dobrze ubranego obywatela. O艣wiadczy艂 on, 偶e “dorobiwszy si臋 pewnego maj膮tku na handlu materia艂ami aptecznymi pragnie po艣wi臋ci膰 cz臋艣膰 swych dochod贸w na poparcie propagandy anarchistycznej (…). Ten bur偶uj nie wzbudzi艂 偶adnego podejrzenia w towarzyszach. Przez jego r臋ce z艂o偶y艂em kaucj臋 w kasie pa艅stwowej i ukaza艂o si臋 pismo 鈥濴a R茅volution Sociale” (…). By艂 to tygodnik, moja szczodrobliwo艣膰 nie sz艂a jednak tak daleko, abym mia艂 pokrywa膰 koszta pisma codziennego (…). Je偶eli prawd膮 jest, 偶e spiskowcy sk艂onni s膮 do nieufno艣ci, to doda膰 nale偶y, 偶e najcz臋艣ciej podejrzenia ich id膮 w fa艂szywym kierunku. 艁atwo zarzucaj膮 szpiegostwo swym towarzyszom, lecz gdy jaki艣 agent wci艣nie si臋 do ich grona, przyjm膮 go jak brata i daj膮 si臋 wzi膮膰 na jego obietnice. Sk艂onny jest do z艂udze艅 cz艂owiek, kt贸ry od d艂ugiego czasu 偶yje nadziej膮: podejrzliwy i naiwny – oto cecha konspiratora (…) Codziennie dooko艂a sto艂u redakcyjnego zbierali si臋 najpowa偶niejsi przedstawiciele partii czynu; wertowano wsp贸lnie korespondencj臋 mi臋dzynarodow膮; rozwa偶ano 艣rodki, jakie nale偶a艂o przedsi臋bra膰, aby po艂o偶y膰 kres 鈥瀍ksploatacji cz艂owieka przez cz艂owieka”; komunikowano sobie recepty, jakie nauka wydaje na u偶ytek rewolucji” (…). By艂em zawsze reprezentowany na naradach i w razie potrzeby komunikowa艂em moj膮 opini臋“.

Po pewnym czasie paryskie pismo 鈥濴a Lanterne鈥 zdemaskowa艂o prowokacyjny charakter gazety 鈥濴a revolution Sociale鈥. Prowokacja policyjna zosta艂a ujawniona.

Opisany w pami臋tnikach Andrieux przyk艂ad dzia艂alno艣ci policyjnej pozwala zorientowa膰 si臋, jak daleko mo偶e si臋gn膮膰 tajne sterowanie lud藕mi, kt贸rzy nie tylko nie wiedz膮, w czyim interesie dzia艂aj膮, ale nawet mog膮 nie zdawa膰 sobie sprawy z samego faktu tajnego sterowania ich dzia艂aniami.

Luis Andrieux korzenie Ochranki Szpiegul OSS CSI

Likwidacja policji politycznej

Andrieux zosta艂 prefektem policji paryskiej w 1879 roku. Od razu rozwi膮za艂 tajn膮 policj臋 polityczn膮, tzw. IV brygad臋. Opinia publiczna dowiedzia艂a si臋, 偶e zwolni艂 szefa szpicli (czyli tajnych agent贸w), Lombarda, legendarnego dow贸dc臋 tej brygady, s艂awnej za II Cesarstwa z wynajdywania spiskowc贸w nawet tam, gdzie nigdy ich nie by艂o.

Myli艂by si臋 jednak ten, kto my艣li, 偶e j膮 zlikwidowa艂.

Tajni agenci, kt贸rzy zajmowali si臋 defensyw膮 polityczn膮, przestali podlega膰 jakiejkolwiek brygadzie policyjnej, a zacz臋li podlega膰 bezpo艣rednio samemu prefektowi. Ten op艂aca艂 ich ze swojego funduszu dyspozycyjnego. Aby lepiej zakonspirowa膰 swoich agent贸w, prefekt nakaza艂 im zachowa膰 posady, kt贸re mieli przed zaci膮gni臋ciem si臋 na s艂u偶b臋 policyjn膮. Nie pozwala艂 im r贸wnie偶 wystawia膰 imiennych pokwitowa艅 na sumy, kt贸re otrzymywali w zamian za swe policyjne us艂ugi.

A prasa wychwala艂a pod niebiosa nowego prefekta policji jako dobrego republikanina, kt贸ry zlikwidowa艂 policj臋 polityczn膮.

Szkolenie Ochranki

W Rosji, 13 marca 1881 Aleksander II zgin膮艂 w zamachu bombowym, dokonanym przez dzia艂acza organizacji Narodnaja Wola (poprzednik partii eserowc贸w), Polaka, Ignacego Hryniewieckiego.

艢mier膰 cesarza przekre艣li艂a plany wprowadzenia wa偶nej reformy spo艂eczno-ustrojowej, ograniczaj膮cej samodzier偶awie.

Pop艂och pad艂 na jego nast臋pc臋 i carskich dygnitarzy. Uznali oni, 偶e dotychczasowe metody pracy tajnej policji politycznej nie zda艂y egzaminu.

Zamiast reform spo艂ecznych postanowili wprowadzi膰 reformy systemu policyjnego. Car Aleksander III powr贸ci艂 do polityki despotyzmu.

W tym to czasie Andrieux sta艂 si臋 instruktorem i doradc膮 kierownik贸w tajnych s艂u偶b carskich.聽Instruowa艂 on w zakresie nowoczesnej techniki pracy tajnej policji Baranowa, przedtem naczelnika miasta Petersburg.

Z jego fachowych rad korzysta艂 r贸wnie偶 carski minister spraw wewn臋trznych Niko艂aj Paw艂owicz Ignatjew, kt贸ry stosuj膮c metody represyjne mia艂 za zadanie rozgromi膰 organizacj臋 rewolucyjn膮 odpowiedzialn膮 za carob贸jstwo Aleksandra II. Dla tego w艂a艣nie celu, po skasowaniu w 1880 roku Wydzia艂u III Kancelarii Carskiej, w 1881 roku powsta艂a 艢wi臋ta Dru偶yna, na艣laduj膮ca skuteczne metody stosowane przez organizacje rewolucyjne. Opowiada艂em Ci o niej w audycji OSS. Okiem S艂u偶b Specjalnych pod ty艂u艂em 鈥Awantury Zagranicznej Agentury.

Dru偶yna dysponowa艂a du偶ymi funduszami na cele wywiadowcze. Nie umia艂a jednak zachowa膰 nale偶ytej dyscypliny w艣r贸d agent贸w, w rezultacie cz臋sto fabrykowali oni donosy. Ponadto nie utrzymywali w tajemnicy swojej dzia艂alno艣ci. Ostatecznie efektywno艣膰 dzia艂ania wywiadowczo-policyjnego Dru偶yny by艂a niewielka.

Tak przynajmniej twierdzi艂 minister spraw wewn臋trznych w swoim raporcie z艂o偶onym carowi 馃槈

Motywy wsp贸艂pracy

Zanim zako艅cz臋 t膮 opowie艣膰 wska偶臋 jednak, i偶 wed艂ug naszego prefekta policji ludzie decyduj膮cy si臋 na wsp贸艂prac臋 z policj膮 powodowali si臋 nast臋puj膮cymi motywami:

    • materialnymi, czyli dzia艂ali dla pieni臋dzy,
    • na skutek braku pracy, co jest te偶 jednym z wariant贸w pobudek materialnych,
    • z ch臋ci wy艂adowania jakich艣 gwa艂townych uczu膰 (nienawi艣ci, ch臋ci zemsty, rewan偶u itp.),
    • na skutek d艂ug贸w (a wi臋c jeszcze jeden wariant motywu finansowego),
    • na skutek swoich wyobra偶e艅 o honorze,
    • na skutek zamieszania w intrygi polityczne,
    • z powod贸w moralnych: wstr臋tu do oszustw, morderstw, gwa艂t贸w (cho膰 zwykle w tym przypadku chodzi o wsp贸艂prac臋 z policj膮 zwyk艂膮, a nie polityczn膮).

Poza tym, jeszcze od czas贸w napoleo艅skich, we Francji to wi臋zienie by艂o dobrym miejscem werbowania agent贸w.

艢wietnym informatorem bywa艂 tzw. mouton de prison (“baran wi臋zienny”), tajny agent (wsp贸艂pracownik) umieszczony w wi臋zieniu pomi臋dzy aresztowanymi. Donosi艂 o przygotowywanych spiskach wi臋藕ni贸w, a gdy nie mia艂 dowod贸w, to sam je organizowa艂 i dostarcza艂 wtedy dowody przeciw innym, wskazywa艂 te偶 osoby, kt贸re sk艂onne by艂y m贸wi膰, zdradza艂 ich problemy osobiste i tak dalej…

Ko艅czymy

I na dzi艣 by艂oby to na tyle. W nast臋pnej audycji b臋d臋 kontynuowa艂 temat strategicznego zarz膮dzania percepcj膮 poprzez marzenia. Opowiem o tym, jak wykorzystano nauki francuskie i pruskie do stworzenia najwi臋kszej bodaj偶e prowokacji 艣wiata, czyli do powstania 鈥Protoko艂贸w M臋drc贸w Syjonu鈥. A tak偶e ujawni臋 najwi臋ksz膮 tajemnic臋 samego Sherlocka Holmesa oraz Okr膮g艂ego Sto艂u (jednak nie tego z naszej polskiej historii 1989 roku).

A wszystko dlatego, 偶e praca s艂u偶b i ich agentur nie zmienia si臋 z up艂ywem lat. Tak偶e ta zwi膮zana ze strategicznym zarz膮dzaniem percepcj膮 i wojn膮 informacyjn膮.

Je艣li s艂uchasz tego podcastu, to ju偶 o tym wiesz.

Je艣li masz jeszcze jakiekolwiek w膮tpliwo艣ci, to zapraszam Ci臋 na dalsze audycje.

Je艣li ich nie masz 鈥 to zapraszam Ci臋 tym bardziej.

A ten odcinek zako艅cz臋.

I mam pro艣b臋: polecaj OSS. Okiem S艂u偶b Specjalnych wszystkim swoim znajomym. M贸w im o tym podka艣cie. Tylko tak dotrze ona do wszystkich zainteresowanych os贸b.

Kolejna audycja Okiem S艂u偶b Specjalnych ju偶 za tydzie艅.

Do us艂yszenia.

Szpiegul.pl

Okiem S艂u偶b Specjalnych

Cze艣膰!

I to by艂oby na tyle 馃槈

NA ZAKO艃CZENIE

Aby niczego nie przegapi膰 przypominam, 偶e…
je艣li interesuje Ci臋 tematyka Bloga:

A tymczasem…

Do zaczytania!

Szpiegul

O KIM I O CZYM NAPISA艁EM W ARTYKULE

    • OSOBY:
      • DANIEL DEFOE
      • FRANCIS WALSHINGHAM
      • FRYDERYK II WIELKI
      • WILHELM STIEBER
      • FRYDERYK WILHELM IV
      • JOSEPH FOUCHE
      • NAPOLEON I BONAPARTE
      • LUIS ANDRIEUX
      • EUGENIUSZ FRANCISZEK VIDOQ
      • MIKO艁AJ PAW艁OWICZ IGNATIEW
      • IGNACY HRYNIEWIECKI
      • ALEKSANDER II
      • ALEKSANDER III
    • INNE:
      • OCHRANKA (OCHRANA)
      • AGENTURA ZAGRANICZNA
      • DEPARTAMENT POLICJI PA艃STWOWEJ (DEPO)
      • MINISTERSTWO SPRAW WEWN臉TRZNYCH IMPERIUM ROSYJSKIEGO
      • REWOLUCJONI艢CI (NARADNAJA WOLA, PARTIA SOCJALIST脫W 鈥 REWOLUCJONIST脫W, GRUPY ANARCHISTYCZNE)
      • FRANCUSKA POLICJA KRYMINALNA (S脹RET脡 NATIONALE)
      • SICHERHEITDIENST
      • ZENTRALNACHRICHTENB脺RO
      • EVIDENZB脺RO

ARTYKU艁Y O PODOBNEJ TEMATYCE

Piotr Herman

Tak, to ja 馃榾 W przesz艂o艣ci pe艂ni艂em s艂u偶b臋 w polskich s艂u偶bach specjalnych. Obecnie jestem trenerem biznesowym Wywiadu Bezpiecze艅stwa Biznesu CSI (Corporate Security Intelligence). Szkol臋 biznesowych researcher贸w (wywiadowc贸w), analityk贸w, bezpiecznik贸w (specjalist贸w bezpiecze艅stwa korporacyjnego) i strateg贸w biznesu oraz ka偶d膮 osob臋 zainteresowan膮 t膮 tematyk膮. I na tym zarabiam. A dla Ciebie bloguj臋 i podkastuj臋 zupe艂nie za darmo 馃槈

Dodaj komentarz

Tw贸j adres email nie zostanie opublikowany. Pola, kt贸rych wype艂nienie jest wymagane, s膮 oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczy膰 spam. Dowiedz si臋 wi臋cej jak przetwarzane s膮 dane komentarzy.